Prachtige, onheilspellende geluiden in Bimhuis

Machinefabriek, alias Rutger Zuydervelt, is in korte tijd een grote jongen geworden in de internationale electro-experimentele wereld. Rode draad in zijn ontwikkeling zijn de maandelijkse, soms zelfs wekelijkse, nieuwe releases van drie inch cd’tjes waarop hij zijn progressie vastlegt in elektroakoestische improvisaties met innemende titels als Hapstaart, Stofstuk of Weleer. Ieder geluid kan hierbij onderdeel uitmaken van de lagen noise die worden opgebouwd tot drones of juist uitgekleed tot geluidszuchtjes in een gevaarlijke stilte. Elektrische tandenborstels, knisperende paracetamolstrips en het feest in de tuin van de achterburen werden al door loopstations, delay’s en echo’s gehaald, met wonderschoon resultaat.

Live is Machinefabriek iedere keer anders. Rutger doet een greep in zijn collectie instrumentjes en pedalen, stalt deze uit op een tafel en gaat dan al improviserend aan de slag. Het zittende publiek in het pikdonkere Bimhuis ziet achter een klein lampje een ambachtsman aan het werk. Alsof het Bimhuis voor even de zolderkamer van Rutger Zuydervelt is en het publiek per toeval de opname van een nieuwe drie inch bij mag wonen. Loops van een steel guitar, bewerkt met e-bow, strijkstok en een schuurspons, stapelen zich heel langzaam op tot een onheilspellend aanzwellende storm van tonen en glitches. Nergens overhaast en uiterst secuur, als een ode aan de stilte.

Lees het hele artikel (3voor12, 20 oktober 2007)

Related posts:  Machinefabriek, Pierre Bastien and Biosphere at Lantaren/Venster  //  Machinefabriek in de Volkskrant  //  Pierre Bastien on Vrije Geluiden  //  Listen to Machinefabriek live at Bimhuis  //