Interview: Marc Bijl on music

De Amerikaanse kunstenaar Bruce Nauman zei ooit in een interview meer om te gaan met musici dan met collega-kunstenaars, vanwege hun onderscheidende ideeën over tijd en ruimte. Dit is de inspiratie geweest voor een reeks korte interviews met kunstenaars over de rol die muziek speelt in hun werk. In aflevering 2 komt de in Berlijn wonende Nederlander Marc Bijl aan bod. Bijl (1973) is muzikant die kunstenaar werd om muziek te kunnen maken.

–

Juha van ‘t Zelfde We komen elkaar nu al jaren op verschillende plaatsen tegen - Rotterdam, Berlijn, Amsterdam - en steeds belanden we in gesprekken over muziek en geluid, bijvoorbeeld over de lezing van de zoon van Stockhausen die je onlangs bijwoonde, of de fysieke kracht van drone-metal. Welke rol speelt muziek in jouw werk als kunstenaar?

Marc Bijl Muziek, what can I say? Beetje mijn ‘first love’ en alles bepalend geweest. Als klein kind voor de buis voor Topop. Vanaf 4 jaar kan ik me alle acts nog herinneren! Love is all at the butterfly ball, Roger Glover viel op omdat het een tekenfilm was, en ook Alice Cooper staat nog op het netvlies.

Ik dacht eigenlijk dat ik muzikant zou worden, ik kon echt niks beters verzinnen, met een paar vrienden muziek maken en luisteren en verder niks… dat deden we dan ook eindelijk wel vanaf een jaar of 18; dat was leuk voor even, maar het werd uiteindelijk niks maar ik had wel de smaak te pakken.

‘Reasons to believe’, Marc Bijl (2004)

De keuze voor de kunstacademie was in die zin wel handig want ik had ergens gelezen dat daar veel goede muzikanten opgezeten hadden, en voor muziek-Havo of conservatorium was ik niet goed genoeg. Op de kunstacademie vond ik echt een soort alternatieve Joey Satriani, en ging ik bas spelen. We hadden een goede zanger, en alles liep weer als een trein. Behalve de zanger, die stopte er regelmatig mee, kon het moeilijk combineren met zn thuissituatie. Fair enough natuurlijk, maar de droom was wel meteen over.

In mijn kunst gebruik ik veel verwijzingen naar muziekteksten. Veel titels refereren er aan maar ook de manier waarop de muziekindustrie werkt en de muziekgeschiedenis en de verschillende muziekstromingen. Minimal Art, Minimal Music! De parallelen met de beeldende kunstwereld zijn wat mij betreft duidelijk aanwezig. Gek genoeg zie ik kunstenaars vooral erg bezig zijn met ‘orginaliteit” en zullen ze haast nooit zeggen dat ze door andere kunstenaars beïnvloed zijn, terwijl het bij muzikanten haast een pre is om een waslijst aan invloeden op te noemen.

De muziekwereld had mijn interesse al op jonge leeftijd en dat kan ik nu goed gebruiken. Zijn galeries niet een soort platenlabel? Is de hoes van een plaat al geen kunstwerk op zich? Een soort van catalogus? Een optreden net zoiets als een tentoonstelling? Zijn songteksten sowieso geen kleine kunst-filosofische verhandelingen?

Moet het niet een full-time ding zijn waarin je al je tijd stopt? Pink Floyd had voetbalwedstrijden met hun roadies en platenlabel. In New York was ik ook eens aan het voetballen met galeries en kunstenaars, daar deed het me dan weer aan denken. Kortom het mag geen hobby zijn, het is een levenshouding. Dat zie je bij goede muzikanten ook wel, die kunnen eindeloos doorgaan wat niet altijd even goed uitpakt.

Afijn.

Muziek van dit moment: Ride, My Bloody Valentine, Burial Chamber Trio, No Age en The Sound

–

Dit interview vond plaats via e-mail in januari 2009.

Related posts:  Interview: Sarah van Sonsbeeck on music  //  «Deep Medi is een tegenreactie op de informatiemaatschappij.»  //  Bimhuis invites Lijn5 Selector  //  Interview with Ubu’s Kenneth Goldsmith at Archinect  //  Centre for Opinions in Music and Art  //

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.